مدت‌هاست هر بار کتاب یا مقاله‌ای دربارهٔ زندگی زنان در خاورمیانه، افغانستان یا دیگر جوامع غیرغربی می‌خوانم، پرسشی ساده اما آزاردهنده در ذهنم شکل می‌گیرد: چه کسی داستان این رنج‌ها را روایت می‌کند؟ و پرسش دوم، که شاید کمتر پرسیده می‌شود: چه کسی از روایت آن سود می‌برد؟ در بسیاری از این متن‌ها، زنان حضور دارند اما نه به عنوان نویسنده. آنان موضوع روایت‌اند. پژوهشگران، روزنامه‌نگاران یا فعالان سازمان‌های بین‌المللی دربارهٔ زندگی آنان می‌نویسند، تجربه‌هایشان را ثبت می‌کنند و این روا

خشونت علیه زنان، جلوه‌ای عمیق از بازتولید قدرت در بطن تاریخ و فرهنگ است؛ نه یک حادثه، بلکه نظمی پنهان که بدن، ذهن، و تصورات زن از آزادی...